همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم
یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم ..بی صدا کنم
تو نگرانم نشو !!
همه چيز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه تو باشی !
یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و به یاد تو !
یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن...
و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !
تو نگرانم نشو !!
همه چيز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که بی تو بخندم.....
یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت....!
یاد گرفته ام ...که دیگر عاشق نشوم به غیر تو !
یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم ....
و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !
اما هنوز یک چیز هست ...که یاد نگر فته ام ...
که چگونه.....!
برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...
و نمی خواهم که هيچ وقت یاد بگیرم ....
تو نگرانم نشو !!
فراموش کردنت" را هيچ وقت یاد نخواهم گرفت

چه باشکوهی
که موج با تو، در دریا، گم نمی شود
و زمین فقط به هوای تو
 بر مدار خورشید می گردد
از بس روشنی
همیشه می بینمت
چه در اعماق شب راه بروم
چه بر کف دریا بنشینم.
وقتی از تو می گویم
آهو می شوم و
جنگل های مِه هم حتی
 از شنیدن گام هایم
می رقصند
و آنگاه که
از تو می نویسم
دست هایم عاشق اند
***
کنار کبوتر نشسته ای و
از سپیدی می گذری.
و سایه ات
در میدان های عشق 

و جاده های آیینه می دود
و با آواز ترقه های بی خیال کودکان
پای می کوبد
از بس نامت را تکرار کرده ام
زبانم می سوزد
و نفسم به عطر آتش
آغشته است.
  *** 

نامت را به خانه ام
 ببخش

از عذاب جاده خسته نرسیده و رسیده
آهی از سر رسیدن نكشیده و كشیده
غم سرگردونیامو با تو صادقانه گفتم
اسمی كه اسم شبم بود با تو عاشقانه گفتم
با تنم زخمی اگه بود بی رمق بود اگه پاهام
تازه تازه با تو گفتم اگه كهنه بود دردام
من سرگردون ساده تورو صادق می دونستم
این برام شكسته اما تورو عاشق می دونستم
تو تموم طول جاده كه افق برابرم بود
شوق تو راهتوشه من اسم تو همسفرم بود
من دلشیشه ای هر جا هر شكستن كه شكستم
زیر كوه ، بار غصّه هر نشستن كه نشستم
عشق تو از خاطرم برد كه نحیفم و پیاده
تورو فریاد زدم و باز خون شدم تو رگ جاده
نیزه نمباد شرجی وسط دشت تابستون
تازیانه های رگبار توی چلّه زمستون

از من خستة خسته شوق رفتنو بگیرن
حالا كه رسیدم اینجا پر قصّه براگفتن
پر نیاز تو برای آه شنیدن و شنفتن
تورو با خودم غریبه از خودم جدا می بینم
خودمو پر از ترانه تورو بیصدا می بینم
من سرگردون ساده تو رو صادق میدونستم
این برام شکسته اما jتو رو عاشق میدونستم
اون همیشه با محبت برای من دیگه نیستی
نگو صادقی به عشقت آخه چشمات میگه نیستی
من سرگردون ساده تو رو صادق میدونستم
این برام شکسته اما تو رو عاشق میدونستم

دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت                                  

      ای دختر بهار حسد میبرم به تو

      عطر و گل و ترانه و سر مستی ترا                                بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای

      با هر چه طالبی بخدا میخرم ز تو                                  با ناز میگشود دو چشمان بسته را

                                                                               می شست کاکلی به لب آب نقره فام

                                                                                آن بالهای نازک زیبای خسته را

       خورشید خنده کرد و ز امواج خنده اش

       برچهر روز روشنی دلکشی دوید

       موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او                       خندید باغبان که سرانجام شد بهار

       رازی سرود و موجی بنرمی از او رمید                            دیگر شکوفه کردی درختی که کاشتم

                                                                                دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار

                                                                                ای بس بهارها که بهاری نداشتم

        خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان

        گوئی میان مجمری از خوان نشسته بود

        میرفت روز خیره در اندیشه ئی غریب

        دختر کنار پنجره محزون نشسته بود  

                                                              ( فروغ فرخزاد )

روی سنگ قبرم بنویسید کبوتر شد و رفت

زیر باران غزلی خواند،دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خورده است غم دل یا سم

آنقدر غرق جنون بود که پرپر شد و رفت

روز میلاد همان روز که عاشق شده بود

مرگ با لحظه ی میلاد برابر شد و رفت

او کسی بود که از غرق شدن می ترسید

عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب از دل خورشید گذر خواهد کرد

دختری ساده که یک روز کبوتر شد و رفت

در بهار مرا صدا کن 

  دشت باغ من نیست 

 و نمیدانم من

 در کدامین روز  

 یا در کدامین شب سپید

 به دیدارم خواهد آمد . 

در بهار مرا صدا کن  

هنگامی که  گل های 

کاشته در گلدان 

سبز خواهند شد 

 و زندگی زیبا می گردد . 

در بهار مرا صدا کن  

زیرا که مردگان در این فصل  

 سالهاست که حق حیات یافته اند--   

در بهار   

که باغ پیر و پژمرده وجود میا بد 

و گل های جوان عاشق میشوند  

 وه چه زیباست که باغچه زنده بماند .

در بهار مرا صدا کن   

هنگامی که صدای قلبت را میشنوم 

 و تیغه درخت که دستان عاشقت را  

زخم میزند 

 و نفسها مان به یگرنگی گل و درخت  

با هم می آمیزند .   

در بهار مرا صدا کن  

 صدایت در این فصل غریبه نیست 

و  اگر می خندید زیبا بود

 و مرا به ژرفنای چشمه مهتاب 

 در بهار میبرد.

هنگامی که کوچه ها 

 از عطر گلها مست میشوند  

و جفت های  عاشق 

 از میان بهار کوچه های مست  

دست در دست 

 لحظات گذران را دفن میکنند 

و بعد هر کدام به نقطه ای 

 با نگاهایی خموش 

 راه می پیمایند .   

در بهار مرا صدا کن  

آنگاه که

 صدایت می شکافد کوچه های خاطره را  

و باغ کوچک تنهایی را

صدایت در این فصل برایم غریبه نیست .  

 عشق يك جوشش كور است
 و پيوندي از سر نابينايي،
دوست داشتن پيوندي خودآگاه واز روي بصيرت روشن و زلال.
 
عشق بيشتر از غريزه آب مي خورد و هرچه از غريزه سر زند بي ارزش است،
دوست داشتن از روح طلوع مي كند و تا هرجا كه روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج ميگيرد.
 
عشق با شناسنامه بي ارتباط نيست، و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر ميگذارد
دوست داشتن در وراي سن و زمان و مزاج زندگي ميكند.
 
عشق طوفاني ومتلاطم است،
دوست داشتن آرام و استوار و پروقار وسرشاراز نجابت.
 
عشق جنون است و جنون چيزي جز خرابي و پريشاني “فهميدن و انديشيدن “نيست،
دوست داشتن ،دراوج،از سر حد عقل فراتر ميرود و فهميدن و انديشيدن رااززمين ميكند و باخود به قله ي بلند اشراق ميبرد.
 
عشق زيبايي هاي دلخواه را در معشوق مي آفريند،
دوست داشتن زيبايي هاي دلخواه را در دوست مي بيند و مي يابد.
 
عشق يك فريب بزرگ و قوي است ،
دوست داشتن يك صداقت راستين و صميمي، بي انتها و مطلق.
 
عشق در دريا غرق شدن است،
دوست داشتن در دريا شنا كردن.
 
عشق بينايي را ميگيرد،
دوست داشتن بينايي ميدهد.
 
عشق خشن است و شديد و ناپايدار،
دوست داشتن لطيف است و نرم و پايدار.
 
عشق همواره با شك آلوده است،
دوست داشتن سرا پا يقين است و شك ناپذير.
 
ازعشق هرچه بيشتر نوشيم سيراب تر ميشويم،
از دوست داشتن هرچه بيشتر ،تشنه تر.
 
عشق نيرويي است در عاشق ،كه او را به معشوق ميكشاند،
دوست داشتن جاذبه اي در دوست ، كه دوست را به دوست مي برد.
 
عشق تملك معشوق است،
دوست داشتن تشنگي محو شدن در دوست.
 
عشق معشوق را مجهول و گمنام مي خواهد تا در انحصار او بماند،
دوست داشتن دوست را محبوب و عزيز ميخواهد وميخواهد كه همه ي دل ها آنچه را او از دوست
در خود دارد ،داشته باشند.
 
در عشق رقيب منفور است،
 در دوست داشتن است كه: “هواداران كويش را چو جان خويشتن دارند” كه حسد شاخصه ي عشق است
عشق معشوق را طعمه ي خويش ميبيند و همواره در اضطراب است كه ديگري از چنگش نربايد و اگر ربود با هردو دشمني مي ورزد و معشوق نيز منفور ميگردد
 
دوست داشتن ايمان است و ايمان يك روح مطلق است ، يك ابديت بي مرز است و از جنس اين عالم نيست.”
 
دكتر علي شريعتي

چطوری یه آدم می تونه سال ها دروغ بگه و چیزی رو بگه که دقیقا برعکسش تو دلشه..

متاسفم برای خودم.. برای اعتمادم و برای احساسم

تمام روز نگاه من

به چشمهای زندگیم خیره گشته بود

به ان دو

چشم مضطرب،ترسان

که از نگاه ثابت من می گریختند

و چون دروغگویان

به انزوای بی خطر پلکها پناه می اورند

همیشه غمگین ترین لحظات را عزیز ترین کسانمان به ما هدیه میدهند

اين جهان پر از صداي حركت پاهاي مردمي است كه
همچنان كه تو را مي بوسند
در ذهن خود طناب دار تو را مي بافند

آنانی که حتی به اندازه نشان دادن عکسشان به تو اعتماد ندارند ..

اما دم از دوست داشتن و عاشق بودن می زنند

چه قدر راحت می توان فقط ادعا کرد بدون اینکه چیزی راثابت کرد ..

چه راحت ....

چه راحت ........

زندگی شاید امید باشد

                               شاید ناامیدی

                                                زندگی شاید قشنگ باشد

                                                                           شاید زشت

                                                                                 زندگی شاید اشک باشد

                                                                                                            شاید لبخند

شاید شکست باشد

                          شاید پیروزی

                                شاید نگاه عاشقانه کودکی به چشمان پر مهر مادر

                                                                               شاید گرمی آغوش پدر

                                                                                    شاید اشک مادر برای شادی دل کودک

شاید فقیری کنج دیوار

                        شاید مغنی در دل باغ

                                  شاید تپش قلب لیلی برای مجنون

تو دوئل زندگی شاید بسوزی

                                   شاید بسازی

 هر چه باشد

                                 زندگی است و زندگی زیباست

خوشحالم که بردم چون کسي رو از دست دادم که دوستم نداشت ،

خوشحالم که باختي چون کسي رو از دست دادي که دوستت داشت

عشق ایستادن زیر باران و با هم

خیس شدن نیست...

 عشق آن است که یکی برای دیگری چتر شود

واو هرگز نفهمد چرا خیس نشده.... 

از تهي سرشار
جويبار لحظه ها جاري ست
چون سبوي تشنه كاندر خواب بيند آب ، واندر آب بيند سنگ
دوستان و دشمنان را مي شناسم من
زندگي را دوست مي دارم
مرگ را دشمن
واي ، اما با كه بايد گفت اين ؟ من دوستي دارم
كه به دشمن خواهم از او التجا بردن
جويبار لحظه ها جاري

حسرت همیشگی

حرفهای ما هنوز ناتمام...

 تا نگاه می‌کنی وقت رفتن است.

باز هم همان حکایت همیشگی؛

پیش از آنکه با خبر شوی

 لحظه عزیمت تو ناگزیر می‌شود،

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان چقدر زود دیر می شود

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

کسی به فکر گل ها نیست

کسی به فکر ماهی ها نیست

کسی نمی خواهد

باور کند که باغچه دارد می میرد

که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است

که ذهن باغچه دارد آرام آرام،

از خاطرات سبز تهی می شود

و حس باغچه انگار،

چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده است.

 حیاط خانه ما تنهاست

حیاط خانه ما،

در انتظار بارش یک ابر ناشناس،

 خمیازه می کشد.

و حوض خانه ما خالیست

ستاره های کوچک بی تجربه

از ارتفاع درختان به خاک می افتند

و از میان پنجره های پریده رنگ خانه ماهی ها،

شب ها صدای سرفه می آید.

حیاط خانه ما تنهاست

"فروغ فرخزاد"

شب در آغوشم گرفت

 چنان مادر بی تابی که طفل اش را پناه میدهد

بوی آتش میداد

بوی میلاد

پنجره های دلم باز شد ند

همه ی مرغان سرما زده با اتاق تاریک تنم پیوستند

ماه با یک لبخند، دستان یخ بسته ی شب را بوسید

شب سرد، دستی به مهتاب کشید

همه ی ستارگان خندیدند

شب برای همه لالایی آرامش خواند

مهر دریا به دل ساحل نشست

جغدها خیرترین پدیده ی هستی شدند

دیوها جنونشان بازیچه شد

من به تو گفتم آه.. بوی شب می آید

و نگاهم به نگاهت گره خورد

وما با ستارگان به خواب رفتیم....

اين جهان پر از صداي حركت پاهاي مردمي است كه همچنان كه تو را مي بوسند در ذهن خود

طناب دار تو را مي بافند

سقف اتاق را که نگاه می کنم دلهره تمام وجودم را فرا می گیرد

سوز سرد پاييزي را که تا مغز استخوانم نفوذ کرده ٬ حس می کنم

و سرما را با تمام وجودم ؛

از سرما به خود مي لرزم

 نمي دانم اين  لرزش از سرماي درونم است يا از سوز پاييزي ؛

پاییز همیشه برایم پر از خاطرات تلخ و گنگ بوده ...

هیچوقت سوز پاییز و صدای زوزه باد پاییزی را دوست نداشتم...

 بر خود مي پيچم وخود را زير لحاف صورتي رنگ خود فرو مي برم .. 

هنوز سرما را حس مي کنم ..

و با  سرما ٬ ترسي ناشناخته  وجودم را فرا مي گيرد ،

از تاريکي اتاق وحشت کرده ام

وچشمانم را محکم بر روي هم مي فشارم

تا  تاريکي وحشت آور را نظاره گر نباشم  ؛

 چشمان بسته ام سياهي و تاريکي را بيشتر از چشمان بازم حس مي کند

و از ترسي دوباره چشمانم را مي گشايم ،

 تاريکي مطلق نيست

 از تير چراغ کوچه نوري به درون اتاق مي تابد

   اما اينجا هنوز تاريکيست که حکمفرمایی می کند،

 سايه درختان که با وزش باد برگهايشان

 به اين سو و آن سو مي روند  خود ترسناک هست ؛

 چون دوران کودکي از تاريکي مي ترسم ،  از همه چيز و همه کس مي ترسم ؛

اين بار از ترس با چشمان بسته به خواب مي روم...

کاش کودکی 6 ساله بودم ... 

انگار پای ثانیه ها لنگ می شود
وقتی دلی برای دلی تنگ می شود